Siyasetçi

Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Siyasetçi veya politikacı, parti politikasında faal olan bir kişi veya hükûmette herhangi bir görevi elinde bulunduran bir kişi. Politikacılar, toprağı ve dolayısıyla insanlarını yöneten yasalar veya politikalar önerir, destekler ve oluşturur. Politikacı, herhangi bir bürokratik kurumda, politik iktidara ulaşmaya çalışan herhangi biri de olabilir.[1]

Kimlik[değiştir | kaynağı değiştir]

Politikacılar özellikle parti siyasetinde siyasi olarak aktif olan insanlardır. Siyasetçilerin pozisyonları yerel ofislerden, bölgesel ve ulusal hükûmetlerin yürütme, yasama ve yargı dairelerine kadar uzanmaktadır.[2][3] Şerifler gibi bazı seçilmiş kolluk kuvvetleri dahi politikacı olarak kabul edilir.[4][5]

Medya ve retorik[değiştir | kaynağı değiştir]

Siyasetçiler konuşmaları ya da kampanya reklamlarındaki söylemleri ile tanınırlar. Özellikle seçmenlere aşina oldukları politik pozisyonlarını geliştirmelerine izin veren ortak temalar kullanmaları ile bilinirler.[6] Politikacılar gerekliliği nedeniyle medyanın uzman kullanıcıları hâline gelirler.[7] 19. yüzyılda siyasetçiler, posterlerin yanı sıra gazeteler, dergiler ve broşürleri de yoğun şekilde kullanmışlardır.[8] 20. yüzyılda radyo ve televizyon dallarına geçerek televizyon reklamlarını bir seçim kampanyasının en pahalı parçası hâline getirmişlerdir.[9] 21. yüzyılda internet ve akıllı telefonlara dayalı sosyal medyaya giderek, bunlara daha fazla dahil oldular.[10]

Söylenti siyasette her zaman önemli bir rol oynamıştır; rakibin olumsuz söylentileri, kendi tarafı hakkındaki olumlu söylentilere göre daha etkili olur.[11]

Bürokrasi ve avantajları[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir kere seçildiklerinde, politikacılar hükûmet görevlisi olur ve siyaset yanlısı olmayan kalıcı bir bürokrasi ile uğraşmak zorundadır. Tarihsel olarak, her iki tarafın uzun vadeli hedefleri arasında ince bir çatışma olmuştur.[12]

Özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Birçok bilim insanı, siyasetçilerin özelliklerini yerel ve ulusal düzeylerde karşılaştırarak ve daha liberal olanları veya daha muhafazakâr olanları kıyaslayarak seçimler açısından daha başarılı ve daha az başarılı olanları karşılaştırırlar.[13] Son yıllarda özel ilgi, kadın siyasetçilerin ayırdedici kariyer yollarına odaklanmıştır.[14] Örneğin, Latin Amerika politikasında "Supermadre" modeli ile ilgili çalışmalar yapılmaktadır.[15]

Birçok politikacının, binlerce isim ve yüzü hatırlaması ve hikâyeleri ile ilgili kişisel anıları hatırlama becerisine sahip olması bir basketbol oyuncusunun çok uzun boylu olması gibi bir avantajdır. Birleşik Devletler başkanları George W. Bush ve Bill Clinton bu tür anıları ile ünlüydü.[16][17]

Diğer araştırmalarda, politikacıların diğer kişilerin gösterdikleri karmaşık kişiliklerden yoksun olduklarını ve bu nedenle basit zekaya sahip olduklarını göstermiştir.[18]

Eleştiriler[değiştir | kaynağı değiştir]

Birçok eleştirmen, siyasetçilere halktan uzak oldukları eleştirisinde bulunur. Sürtüşme oluşturan ana konular arasında, siyasetçilerin aşırı biçimsel ve pek çok öfkeli ve mecazi ifade ile doldurduğu, yaygın olarak "belirsizlik, yanıltıcı ve şaşkınlık" girişimi olarak nitelendirilen biçimde konuşma biçimleridir.[19]

Politikacılar kamu işleri ve halk için çalışmak yerine, mal veya hizmet karşılığında para alarak rüşvetçi ve yozlaşmış olarak düşünülürler.[20]

Liderliği sürdüremeyen pek çok eski siyasetçi, yeni siyasetçileri eleştirel düşünce eksikliği nedeniyle eleştirirler.[21]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "politician | someone who is active in government usually as an elected official". www.merriam-webster.com. 12 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ekim 2015. 
  2. ^ "politician - Webster's New World College Dictionary". Yourdictionary.com. 21 Mayıs 2013. 24 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Haziran 2013. 
  3. ^ "politician - Princeton Wordnet dictionary". wordfind.com. 27 Kasım 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Kasım 2016. 
  4. ^ Gaines, Miller, Larry, Roger LeRoy (2012). Criminal Justice in Action. Wadsworth Publishing. s. 152. ISBN 978-1111835576. 
  5. ^ Grant, Grant, Donald Lee, Jonathan (2001). The Way It Was in the South: The Black Experience in Georgia. University of Georgia Press. s. 449. ISBN 978-0820323299. 
  6. ^ Jonathan Charteris-Black, Politicians and rhetoric: The persuasive power of metaphor (Palgrave-MacMillan, 2005)
  7. ^ Ofer Feldman, Beyond public speech and symbols: Explorations in the rhetoric of politicians and the media (2000).
  8. ^ Robert J. Dinkin, Campaigning in America: A History of Election Practices (1989) online 30 Haziran 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
  9. ^ Kathleen Hall Jamieson and Keith Spillette, The Press Effect: Politicians, Journalists, and the Stories that Shape the Political World (2014)
  10. ^ Nathaniel G. Pearlman, Margin of Victory: How Technologists Help Politicians Win Elections (2012) online 30 Haziran 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
  11. ^ David Coast and Jo Fox, "Rumour and Politics" History Compass (2015), 13#5 pp 222-234.
  12. ^ Joel D. Aberbach, Robert D. Putnam, and Bert A. Rockman, eds., Bureaucrats and politicians in western democracies (Harvard University Press, 1981)
  13. ^ Timothy S. Prinz, "The career paths of elected politicians: a review and prospectus." in Shirley Williams and Edward L. Lascher, eds. Ambition and beyond: career paths of American politicians (1993) s: 11-63.
  14. ^ Elina Haavio-Mannila and Torild Skard, eds. Unfinished Democracy: women in Nordic politics (2013)
  15. ^ Elsa M. Chaney, Supermadre: Women in Politics in Latin America (University of Texas Press, 2014).
  16. ^ Iwan W. Morgan (2010). Assessing George W. Bush's Legacy: The Right Man?. s. 45. 15 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Kasım 2016. 
  17. ^ James E. Mueller (2008). Tag Teaming the Press: How Bill and Hillary Clinton Work Together to Handle the Media. s. 32. 14 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Kasım 2016. 
  18. ^ Politicians' uniquely simple personalities. Gian Vittorio Caprara, Claudio Barbaranelli, Philip G. Zimbardo, 1997
  19. ^ Invitation to Critical Thinking - Page 319, Vincent E. Barry - 2007
  20. ^ Arnold J. Heidenheimer and Michael Johnston, eds. Political corruption: Concepts and contexts (2011).
  21. ^ Knapptryckarkompaniet, Anne-Marie Palsson, 2011

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]